Gaandeweg kom je erachter dat ergens een debuut in maken elke keer weer een mijlpaal in je leven is. Heb dat in mijn leven drie keer meegemaakt.

De verzendknop als vrije val. Daar was het dan. Een digitaal bestand van vierhonderd pagina’s. Mijn ziel en zaligheid, netjes geordend in hoofdstukken die een half jaar daarvoor nog losse verhalen waren. Bijna zestig jaar lang had ik mijn hersenspinsels veilig binnenboord gehouden. Nu stonden ze zwart op wit.

Het begon volkomen richtingloos. Er zat geen lijn in alles wat ik schreef. Vanaf het begin ging het nergens echt naartoe. Alleen losse, autobiografische fragmenten van gebeurtenissen die indruk hadden gemaakt, zonder dat ik wist wat ik ermee wilde. Of hoe dat ooit een boek zou moeten worden. Dat lukraak schrijven duurde een half jaar.

Af en toe vraag ik me af wanneer het precies begon. Niet het schrijven zelf, maar het idee dat het ooit een boek moest worden. Geen stapel A4-tjes meer met losse verhalen, geen halve notities in een schriftje, zoals ik eerder random neerpende. Maar iets dat blijft. Verhalen, gebundeld in een kaft.