Spannend! De eerste boekpresentatie ooit. Ruim 70 belangstellenden die gaan luisteren naar jouw verhaal over jouw boek, jouw geschiedenis en jouw beperkingen en sterke punten zullen zien. Ik vond dat het anders moest. Genoeg over alleen mijzelf. Ik nam daarom twee foto's mee. Van mijn vader. 

Eind augustus is het dan zover. De 28ste is de officiële verschijnings- maar eigenlijk geboortedatum van De blufkikker. Ik heb stiekem al een proefexemplaar binnen voor de allerlaatste kraamcontrole, maar wat een lekker gevoel was het openen van het pakje. Natuurlijk niet te vergelijken met de geboorte van je kind, maar omdat dat al bijna 50 jaar geleden was, voelt dit toch wel aan als iets vergelijkbaars, het komt erbij in de buurt. Zoals bij de komst van een nieuwe telg ga je, zoals alle ouders, meteen opscheppen. Wat een slank boekje, wat een mooie uitstraling, zo vrolijk met maar af en toe een dipje. Mooie letters hè, hij bezit grapjes, hij lijkt op… Daar stokt het even. Het is pas een eerste telg. Hij lijkt nog nergens op, hij is de eerste van een hopelijk lange generatie boeken en boekjes. Laten we hopen dat latere generaties vergeleken worden met deze geweldige Blufkikker.“Hij heeft veel weg van de Blufkikker!” is dan een groot compliment. En nu maar hopen dat het uitkomt.Ben inmiddels bezig met het maken van een tweede telg. Zo gaat dat met ouders.

Gaandeweg kom je erachter dat ergens een debuut in maken elke keer weer een mijlpaal in je leven is. Heb dat in mijn leven drie keer meegemaakt.

De verzendknop als vrije val. Daar was het dan. Een digitaal bestand van vierhonderd pagina’s. Mijn ziel en zaligheid, netjes geordend in hoofdstukken die een half jaar daarvoor nog losse verhalen waren. Bijna zestig jaar lang had ik mijn hersenspinsels veilig binnenboord gehouden. Nu stonden ze zwart op wit.

Het begon volkomen richtingloos. Er zat geen lijn in alles wat ik schreef. Vanaf het begin ging het nergens echt naartoe. Alleen losse, autobiografische fragmenten van gebeurtenissen die indruk hadden gemaakt, zonder dat ik wist wat ik ermee wilde. Of hoe dat ooit een boek zou moeten worden. Dat lukraak schrijven duurde een half jaar.

Af en toe vraag ik me af wanneer het precies begon. Niet het schrijven zelf, maar het idee dat het ooit een boek moest worden. Geen stapel A4-tjes meer met losse verhalen, geen halve notities in een schriftje, zoals ik eerder random neerpende. Maar iets dat blijft. Verhalen, gebundeld in een kaft.