Leesfragmenten uit "De Blufkikker"
Duik in de wereld van Robb Brouwer en ontdek de unieke schrijfstijl van "De Blufkikker". Hier vind je prikkelende fragmenten die je een voorproefje geven van wat dit verhaal te bieden heeft. Laat je meeslepen door de woorden.
Een blik in "De Blufkikker"
Hieronder presenteren we een fragment van drie pagina's uit "De Blufkikker". Dit specifieke deel is zorgvuldig gekozen om je een goed beeld te geven van de sfeer, de personages en de unieke vertelwijze van Robb Brouwer. Laat je verrassen en ontdek waarom dit boek de moeite waard is om te lezen.
3 bladzijden uit de Blufkikker
Hoofdpersoon Frans heeft een aanbod voor een zware baan in Utrecht en rijdt na het kennismakingsgesprek even terug naar zijn ouders in Twente. In zijn stokoude oranje Fiat Panda, die hij ooit van zijn ouders heeft overgenomen:
Als de onervaren, onzekere Twentse sollicitant wegrijdt, is het inmiddels ruim na zessen en begint het een beetje te donkeren. Frans besluit door te rijden naar zijn ouderlijk huis in Westerhaar-Vriezenveensewijk, een klein gehucht onder de rook van Almelo. Wereldberoemd in Nederland vanwege die langste gemeentenaam van het land. Even uitblazen en verslag uitbrengen bij zijn ouders. Wow, daar heeft hij nu even behoefte aan. Het kleine Pandaatje, door Hendrik neerbuigend 'oranje kinderwagen' genoemd, dat Frans ooit heeft overgenomen van zijn ouders, rijdt heerlijk. Alsof de auto extra zijn best doet en ook letterlijk fiat geeft om even terug te gaan naar het verleden. Tijdens de rit staan Frans' hersens geen moment stil, alle vandaag opgedane indrukken flitsen als filmbeelden achter elkaar door zijn hoofd. Anderhalf uur later en honderdveertig kilometer verder parkeert hij zijn Fiatje bij de grote bungalow van zijn ouders aan de Elsgraven nummer zes in Westerhaar-Vriezenveensewijk. Hè, fijn om even terug te zijn in het Twentse land, het land tussen Dinkel en Regge, het mooie en nijvere Twente, zijn geboortegrond. Even bijtanken in de schoot van Oost-Overijssel. De witte bungalow van zijn ouders is nog steeds prachtig, Een heuse oprijlaan met een kleine rotonde ervoor waar een potsierlijke tuinkabouter onder een grote wilg sinds mensenheugenis op wacht staat. Een groot gazon van voetbalveld-afmeting met daarop een grote chalet-achtige schuur ligt er prachtig bij. Het grasveld waar Frans, op de grasmaaier, vele kilometers heeft gemaakt en daarbij een kei blijkt in het nabootsen van voetbalvelden in een stadion. Kaarsrechte banen waarop hij vroeger niets liever dan witte lijnen wilde aanbrengen. Bij de ingang van de keuken is een sfeervolle overdekte patio met geriefelijke tuinset en grote etenstafel. Er komen direct beelden uit Frans’ verleden naar boven als hij de oude keukendeur weer ziet. Wat is hij hier al lang niet geweest. Achter het huis loopt een prachtig beekje waar hij in zijn jonge jaren menige hengel in heeft laten hangen. Hij heeft zijn komst niet aangekondigd om zijn moeder niet meteen in de cakebak-stand te zetten en behoedt daarmee ook zijn vader voor volkomen onnodige visite-stand klusjes als stofzuigen, de wc schoonmaken, opruimen, afstoffen en dweilen.
Vader Lubbert en Moeder Geesje zijn 59 en 57 jaar, eenvoudige mensen, harde werkers en na 37 jaar huwelijk volledig op elkaar ingespeeld. Hun relatie is in het Twents uit te leggen als ‘t Hoes is van mie, maar 't wief hef ’n slöttel'. Met andere woorden: Geesje heeft de broek aan. Pa Lubbert van Gils is stil, nuchter en rechtlijnig, 'niet lull'n, gewoon buffel'n en anpakk’n'. Moeder Geesje is ietwat hyper, zorgelijk en dwingend, 'oh, as dat maar good geet, doo maar niet', van karakter. Beiden vinden 'je best doen' heel belangrijk in het leven.
"Kiek maar uit, anders word je 'n breuk'nteller bij de Bolletje Eierbeschuit", plachtte zij altijd te zeggen. Zoals buurman Gerrit 'Gait' Gerrits, het angstvoorbeeld dat Geesje en Lubbert altijd aanhaalden om Frans aan te sporen.
Gait, die vroeger volgens Geesje zijn best niet deed en uiteindelijk bij Bolletje eindigt achter de lopende band. Daar waar hij jaar in jaar uit elke dag bezig is met het op zicht verwijderen van gebroken beschuitjes. Die, onder een tl-buis, miljoenen exemplaren op die band voorbij ziet schuiven. Gerrits, die op nummer acht woont, heeft dat warempel zelfs ruim 25 jaar volgehouden. Bij het jubileum krijgt hij een mooie pen en zegt de directeur ten overstaan van alle medewerkers in de fabriek: "Gait, van harte gefilsteerd met dit onovertroffen jubileum. Dit is nog nooit vertoond: 25 jaar breuk’nteller! We kunn' gerust vaststell'n: je bent een wereldkampioen en we gaan je voordragen voor het Guinness Book of Records. Van harte kerel!"
"Dus doe jij maar flink je best Franske," zei moeder nog tegen Frans. "Of wil je later liever breuk'n gaan tell'n?"
Wil je meer lezen? Ben je benieuwd hoe het verhaal verder gaat en welke avonturen Robb Brouwer je nog meer te bieden heeft? Mis dan geen updates!
Ontdek de schrijfstijl van Rob Brouwer
Dit leesfragment is slechts een kleine introductie tot de wereld die Robb Brouwer heeft gecreëerd. Zijn schrijfstijl kenmerkt zich door meeslepende verhaallijnen, diepgaande personages en een vleugje mysterie dat je van begin tot eind geboeid houdt. Ben je na dit fragment nieuwsgierig geworden naar meer? Dan nodigen we je van harte uit om de volledige boekenpagina te bezoeken.
Altijd op de hoogte blijven
Om ervoor te zorgen dat je nooit meer een nieuw boek, een blogpost of een speciaal fragment mist, raden we je aan om je aan te melden voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan exclusieve updates direct in je mailbox en blijft altijd als eerste op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom robbrouwer.eu.