De eerste sprong

Af en toe vraag ik me af wanneer het precies begon. Niet het schrijven zelf, maar het idee dat het ooit een boek moest worden. Geen stapel A4-tjes meer met losse verhalen, geen halve notities in een schriftje, zoals ik eerder random neerpende. Maar iets dat blijft. Verhalen, gebundeld in een kaft.

De Blufkikker. Mijn eerste. Dat ergens in de zomer zal verschijnen.

Misschien begon het heel lang geleden wel in Almelo. De stad waar het verkeerslicht net zo vaak op rood als op groen staat. Waar je leert wachten. En waar je – als je een beetje pech hebt – ook leert om je niet te veel op de voorgrond te dringen. Opgegroeid tussen mensen met Twentse nuchterheid. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. En in mijn geval ook met een vleugje aangeboren en aangeleerde Indische bescheidenheid, die ik betrekkelijk snel aflegde.

Een bijzondere combinatie, kan ik je vertellen. Want probeer met die instelling maar eens een boek te schrijven. Of sterker nog: probeer maar eens te denken dat jouw verhaal het waard is om op papier te zetten, of in het licht te staan.

Toch gebeurde het.

Stukje bij beetje. Flarden herinneringen, observaties, kantelmomenten, gebeurtenissen in Twente, ervaringen op de Veluwe en dramatiek in Utrecht waarvan je pas later denkt: ja… daar zit iets in. Iets dat verteld moet worden.

De Blufkikker is daar het resultaat van. En die titel is niet zomaar gekozen. Want als er iets is wat ik tijdens het schrijven heb moeten doen, is het bluffen. Doen alsof ik wist waar ik mee bezig was. Doen alsof het ergens heen ging. Terwijl ik onderweg in mijn leven minstens zo vaak twijfelde als doorging. Maar ook: na de twijfel: gewoon bluffen!

Misschien is dat ook wel wat dit boek is geworden. Een verleden vermomd in verbluffende verhalen. Over opgroeien, over jezelf een plek geven, en over de vraag hoeveel van jezelf je eigenlijk durft te laten zien.

Want laten we eerlijk zijn: schrijven is één ding. Maar het daarna de wereld in sturen… dat is een heel ander verhaal.

Met dit blog zet ik die volgende stap. Nog wat onwennig misschien, maar ook nieuwsgierig. Naar wat er gebeurt als de verhalen niet meer alleen van mij zijn .

Ik ben benieuwd: wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je eigenlijk niet zeker wist of je het wel kon? En waar je je met ‘God zegen de greep’ doorheen blufte?

In mijn volgende blog neem ik je mee in hoe dit boek zich stukje bij beetje vormde – en vooral: wat er onderweg allemaal goed uitpakte maar ook soms misging en zorgde dat het licht even uitging, Bluffen is zo tweeledig: het getuigt van moed, maar ook van het ombuigen van de werkelijkheid met het nemen van blinde risico’s.