Gaandeweg kom je erachter dat ergens een debuut in maken elke keer weer een mijlpaal in je leven is. Heb dat in mijn leven drie keer meegemaakt.
In 1967 maakte ik als spelertje van Heracles Almelo mijn debuut als Nederlands jeugdinternational. De verkiezing daarvoor was voor een pubertje van 15 jaar een ongelofelijke ervaring. De selectieprocedures van de heren trainers in Zeist waren vergelijkbaar met de soms strenge beoordelingen door de uitgever van jouw zich ontvouwend manuscript.
De tweede debuutbeleving was natuurlijk als 25 jarige een school moeten gaan leiden. De basis voor mijn boek.
En mijn derde debuut beleef ik nu, bijna 50 jaar later. En het bijzondere? De beleving is die drie keren identiek:
Telkens ben je aan het wachten op een teken dat je bent toegelaten tot de volgende ronde van de selectieprocedure. De twijfel en spanning of je door mag is moeilijk en tegelijkertijd ook fijn. Want je bent bezig met iets dat een ander niet per se zal meemaken. Je bent kennelijk ergens goed mee bezig, maar bent daar niet zeker van. Je hoopt op goedkeuring, op een gunstige beoordeling, die maakt dat de cirkel rond is.
Met mijn digitale steun en toeverlaat Annelies ben ik bezig met een van de belangrijkste punten : de buitenkant van het boek: de coverfoto en kleurstelling. Want je kunt als auteur taalvaardig zijn, maar digitaalvaardig is een heel ander verhaal! Zonder haar was er geen website!
Reactie plaatsen
Reacties