De verzendknop als vrije val. Daar was het dan. Een digitaal bestand van vierhonderd pagina’s. Mijn ziel en zaligheid, netjes geordend in hoofdstukken die een half jaar daarvoor nog losse verhalen waren. Bijna zestig jaar lang had ik mijn hersenspinsels veilig binnenboord gehouden. Nu stonden ze zwart op wit.
En toen kwam het moment dat De blufkikker de sprong moest wagen. Het insturen van het manuscript.
Schrijven doe je in de anonimiteit van je eigen huis, op je eigen plek. Het is een veilige, private discussie met jezelf. Je kunt schrappen wat je wilt, niemand die het ziet. Maar het moment dat je dat bestand uploadt naar de uitgeverij, verandert alles. De deur die je al die tijd zorgvuldig dicht hield, zet je ineens wagenwijd open.
Het voelde niet als een logische volgende stap. Het voelde als een vrije val, als een bungee jump. Je eerste in een donkere diepte.
Want wat stuur je nou eigenlijk op? Het zijn niet zomaar 276 bladzijden of bijna 97.000 woorden. Je stuurt je eigen kwetsbaarheid op. Je legt je diepste fantasieën, gedachten, je observaties en je eigen gemaakte keuzes open en bloot op het bureau van een wildvreemde. Mensen die jou niet kennen, maar die straks wel dwars door je letters heen kijken.
Daar zat de echte spanning. De angst om door de mand te vallen. Als zelfbenoemd verhalenverteller.
Tijdens het schrijven kun je jezelf nog sussen met de gedachte: ik kijk wel waar het schip strandt. Maar zodra de melding 'Manuscript succesvol ontvangen' in je mailbox verschijnt, is er geen weg terug. De controle is weg. Vanaf dat moment word je gewikt en gewogen.
Wat als ze de bluf doorzien? Wat als die rode draad die ik dacht te zien, voor een ander onzichtbaar is?
Die dagen van wachten deden veel met me. Het bracht me direct terug naar de essentie van mijn eigen boek: ergens staan waar je niet op bent voorbereid, jezelf staande houden in een nieuwe omgeving tussen mensen die er meer verstand van hebben dan jij. Ouder worden beschermt je blijkbaar niet tegen die oer-onzekerheid. Na zestig jaar voelde ik me rondom die verzendknop op het scherm weer exact even kwetsbaar als de jonge hoofdpersoon in mijn verhaal.
Maar de sprong is gewaagd. Het bouwwerk staat buiten mijn eigen hoofd. En dat is misschien wel de grootste winst van deze bluf: de moed hebben om te zeggen: hier is het, kijk maar.
En niet meer met bluf. Maar met meer zelfvertrouwen. Door in het donker te springen deed ik voor mezelf het licht aan.
En dat licht blijft aan. Het manuscript is goedgekeurd. Je kunt niet meer terug en je wilt niet meer terug.
Reactie plaatsen
Reacties